صحیح بودن توبه از گناهان کبیره

 وَ فِی کِتَابِ التَّوْحِیدِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ زِیَادِ بْنِ جَعْفَرٍ الْهَمَذَانِیِّ عَنْ عَلِیِّ بْنِ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِی عُمَیْرٍ قَالَ سَمِعْتُ مُوسَى بْنَ جَعْفَرٍ ع یَقُولُ مَنِ اجْتَنَبَ الْکَبَائِرَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ لَمْ یُسْأَلْ عَنِ الصَّغَائِرِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى إِنْ تَجْتَنِبُوا کَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُکَفِّرْ عَنْکُمْ سَیِّئاتِکُمْ وَ نُدْخِلْکُمْ مُدْخَلًا کَرِیماً قَالَ قُلْتُ فَالشَّفَاعَةُ لِمَنْ تَجِبُ فَقَالَ حَدَّثَنِی أَبِی عَنْ آبَائِهِ عَنْ عَلِیٍّ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص إِنَّمَا شَفَاعَتِی لِأَهْلِ الْکَبَائِرِ مِنْ أُمَّتِی فَأَمَّا الْمُحْسِنُونَ فَمَا عَلَیْهِمْ مِنْ سَبِیلٍ قَالَ ابْنُ أَبِی عُمَیْرٍ فَقُلْتُ لَهُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ فَکَیْفَ تَکُونُ الشَّفَاعَةُ لِأَهْلِ الْکَبَائِرِ وَ اللَّهُ تَعَالَى یَقُولُ وَ لایَشْفَعُونَ إِلّ ا لِمَنِ ارْتَضى وَ مَنْ یَرْتَکِبُ الْکَبَائِرَ لَا یَکُونُ مُرْتَضًى فَقَالَ یَا أَبَا أَحْمَدَ مَا مِنْ مُؤْمِنٍ یُذْنِبُ ذَنْباً إِلَّا سَاءَهُ ذَلِکَ وَ نَدِمَ عَلَیْهِ وَ قَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص کَفَى بِالنَّدَمِ تَوْبَةً وَ قَالَ مَنْ سَرَّتْهُ حَسَنَتُهُ وَ سَاءَتْهُ سَیِّئَتُهُ فَهُوَ مُؤْمِنٌ فَمَنْ لَمْ یَنْدَمْ عَلَى ذَنْبٍ یَرْتَکِبُهُ فَلَیْسَ بِمُؤْمِنٍ وَ لَمْ تَجِبْ لَهُ الشَّفَاعَةُ إِلَى أَنْ قَالَ قَالَ النَّبِیُّ ص لَا کَبیرَ مَعَ الِاسْتِغْفَارِ وَ لَا صَغِیرَ مَعَ الْإِصْرَارِ الْحَدِیثَ

محمد بن اءبى عمیر گوید: از امام موسى بن جعفر علیه السلام شنیدم که مى فرمود: هر کس از مؤ منین از گناهان کبیره دورى کند در مورد گناهان صغیره از او بازخواست نمى شود خداوند تعالى مى فرماید: ((اگر از گناهان کبیره اى که از ارتکاب آنها نهى شده اید دورى کنید از گناهانتان درمى گذریم و شما را در محلى ارجمند وارد مى سازیم)) (130) راوى گوید: عرض کردم پس شفاعت براى چه کسانى است ؟ حضرت فرمود: پدرم از پدران بزرگوارش و آنان از على علیه السلام ، روایت نمود که رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود: به راستى که شفاعت من شامل کسانى از امتم مى گردد که اهل ارتکاب گناهان کبیره بوده اند اما نیکوکاران که چیزى بر علیه آنان نیست . ابن اءبى عمیر گوید: عرض کردم : اى فرزند رسول خدا چگونه شفاعت شامل اهل کبائر مى گردد و حال اینکه خداى تعالى مى فرماید: ((و شفاعت نمى کنند مگر براى کسى که برگزیده و مورد رضایت است ))(131) و کسى که مرتکب گناهان کبیره مى گردد برگزیده نیست . حضرت فرمود: اى ابا احمد! هیچ مؤ منى نیست که گناهى انجام دهد جز اینکه آن گناه او را ناراحت مى سازد و بر گناه خویش پشیمان مى گردد و رسول خدا صلى الله علیه و آله فرموده است که : براى توبه کردن پشیمانى کافى است و فرمود: کسى که نیکى اش او را شادمان سازد و بدى اش وى را بدحال گرداند چنین کسى مؤ من است پس کسى که بر گناهى که انجام مى دهد پشیمان نشود مؤ من نمى باشد و شفاعت نمودن او لازم نیست - تا آنجا که فرمود: - پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله فرمود: با وجود استغفار گناه کبیره اى باقى نمى ماند و در صورت اصرار و پافشارى صغیره اى نخواهد بود (زیرا اصرار بر گناه صغیره خود گناه کبیره است ).

محمد بن اءبى عمیر گوید: از امام موسى بن جعفر علیه السلام شنیدم که مى فرمود: هر کس از مؤ منین از گناهان کبیره دورى کند در مورد گناهان صغیره از او بازخواست نمى شود خداوند تعالى مى فرماید: ((اگر از گناهان کبیره اى که از ارتکاب آنها نهى شده اید دورى کنید از گناهانتان درمى گذریم و شما را در محلى ارجمند وارد مى سازیم)) (130) راوى گوید: عرض کردم پس شفاعت براى چه کسانى است ؟ حضرت فرمود: پدرم از پدران بزرگوارش و آنان از على علیه السلام ، روایت نمود که رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود: به راستى که شفاعت من شامل کسانى از امتم مى گردد که اهل ارتکاب گناهان کبیره بوده اند اما نیکوکاران که چیزى بر علیه آنان نیست . ابن اءبى عمیر گوید: عرض کردم : اى فرزند رسول خدا چگونه شفاعت شامل اهل کبائر مى گردد و حال اینکه خداى تعالى مى فرماید: ((و شفاعت نمى کنند مگر براى کسى که برگزیده و مورد رضایت است ))(131) و کسى که مرتکب گناهان کبیره مى گردد برگزیده نیست . حضرت فرمود: اى ابا احمد! هیچ مؤ منى نیست که گناهى انجام دهد جز اینکه آن گناه او را ناراحت مى سازد و بر گناه خویش پشیمان مى گردد و رسول خدا صلى الله علیه و آله فرموده است که : براى توبه کردن پشیمانى کافى است و فرمود: کسى که نیکى اش او را شادمان سازد و بدى اش وى را بدحال گرداند چنین کسى مؤ من است پس کسى که بر گناهى که انجام مى دهد پشیمان نشود مؤ من نمى باشد و شفاعت نمودن او لازم نیست - تا آنجا که فرمود: - پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله فرمود: با وجود استغفار گناه کبیره اى باقى نمى ماند و در صورت اصرار و پافشارى صغیره اى نخواهد بود (زیرا اصرار بر گناه صغیره خود گناه کبیره است ).


/ 0 نظر / 11 بازدید